3:43 πμ

το ξέρω δε θα μπορέσω

ποτέ να πω αυτό που θέλω

μέχρι τότε όμως θα τρώω το

σώμα μου ανακατεμένο με υγρά

του κόλπου σου και σπασμένα θερμόμετρα

έτσι αν έρθει κάποιος να μου πει 

τι κάνεις εδώ

όρθιος θα σηκωθώ να του δείξω

τον αφαλό μου που θα 'χει φυτρώσει

μια ουρά παγονιού και πάνω της

θα κλαίνε τ' άγουρα μανταρινάκια

                                  τ΄άγρια μανταρινάκια

                                  τ΄άγρια μανταρινάκια
                                  τ΄άγρια μανταρινάκια


Φώτης Καγγελάρης       Το Χαροποιό Πένθος
 (εκδ: ΗΡΙΔΑΝΟΣ        1987)

a t

Να τριγυρνά ξυπόλυτη στο σπίτι

με την κρυφή λαχτάρα ενός χορού

κι ένα βραχιόλι στον αστράγαλό της

Διονύσης Καψάλης

μια Καληνύχτα

Μερικά βράδια ανοίγω τον υπολογιστή. Πληκτρολογώ προσεκτικά κρυφές διευθύνσεις... Πρώτα ένα φως γαλάζιο, ή κίτρινο,  κι ύστερα σώματα, δεκάδες σώματα καταδικασμένα σε μια αδιάκοπη λαγνεία...Συμπληγάδες σωμάτων που αχνίζουν... νηστικά χέρια, πόδια ανοιχτά, γλώσσες πνιγμένες μέσα σε άλλες γλώσσες... Γαμιούνται σα να εκτίουν μια ποινή. Ξεχνιέμαι παρατηρώντας τις λεπτομέρειες: ένα εσώρουχο ριγμένο στο χαλί, το φαγωμένο δέρμα στο μπράτσο του καναπέ, τα λερωμένα νύχια του άντρα, μια ελάχιστη, πηχτή σταγόνα στο πηγούνι της γυναίκας- σάλιο ή σπέρμα.

(Μικρή παύση)

 

Προσπαθώ να θυμηθώ το σώμα μου στον έρωτα. Το ψάχνω στην οθόνη. Άφαντο. Κλείνω τα μάτια. Σα να μην έζησε ποτέ αγκαλιασμένο.
(Παύση) 

(ΑΚΗΣ ΔΗΜΟΥ -η αναγνώριση) 


                                                        * * * * * * * * * * 

Μόνο που πρέπει

να μάθω πια 

να βλέπω

                αλλού

όνειρα...

Κι αυτό

δε θα στο συγχωρήσω-'ισως-

ποτέ.

(Κ.Μ.)




φωτο: Κ.ΜΠΑΡΑΣ

4:48

Κρατήθηκα τόσο γερά απ'το κορμί σου που αποσβολώθηκα.

...σ' αγκάλιαζα εφτά χρόνια...Μέχρι που αποσβολώθηκα...

Αγωνιζόμουν να κρατήσω την πληγή ανοιχτή.

Έχω μια ανάγκη επιταχτική να είναι χειμώνας. Για να μπορώ να φανταστώ μια άνοιξη.

ΑΚΗΣ ΔΗΜΟΥ  " Η Αναγνώριση"

Η θλίψη του σώματος 02

Αν ήταν Δευτέρα θα το καταλάβαινα
αλλά Σάββατο;
Είναι δυνατόν να μη μ' αγαπάς Σάββατο;

(η θλίψη του σώματος ΣΤΕΛΛΑΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ)

(φωτο Κ.ΜΠΑΡΑΣ)

Η θλίψη του σώματος 01.

Να μη σας εμποδίζω,είπε.Και άλλαξε όνειρο.Με τα χρόνια,είπε,με τα χρόνια αισθάνομαι ένα χνούδι στην ψυχή μου.Όταν φυσάει θέλω να φεύγω.Στην άπνοια απλώς λέω ψέματα......
Παλιά,είπε,κάποιος αγάπησε το γέλιο μου.Του το'δωσα όλο.



Τα λέγαμε πότε πότε.Εσύ με τη σιωπή εγώ με το θυμό...

Μεγάλη Εβδομάδα
Δευτέρα
Χρόνια μετά
Σώμα-τέφρα
Μνήμη λεηλασίας.
............................................................................................................................................
.............................................................................................................................................
.............................................................................................................................................

Κυριακή
Σημασία έχει να είναι Κυριακή...


Επίλογος
Είμαστε τα βράδια μας
Κι εκείνο το γλυκό κίτρινο
Που φωτίζει τους έρωτές μας
Και που μπορεί να είναι απλώς
Η τρέλα που έρχεται.
(αποσπάσματα από τη συλλογή η θλιψη του σώματος
της ΣΤέΛΛΑΣ ΒΛΑΧΟΓΙάΝΝΗ)

φωτο Κ.ΜΠΑΡΑΣ