Απορία

'Οποτε νοιώσεις έτοιμη
κι αν ποτέ την χρειαστείς
έλα να πάρεις πίσω
την αγάπη
που σου 'χα φυλαγμένη
και στην τσιγκουνεύτηκα...

ο βλάκας

 

Εσύ άραγε
θα μου "χαρίσεις τον βασιλιά σου"...;

 

φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ

 

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ Πέντε Ποιήματα Για Την...

                                                                                                                                                                     

                                                        Αναπαριστούσα με τις ώρες τις

εικόνες σου στο μυαλό μου ανακεφαλαιώνοντας τις μαλακίες που κατά κιαρούς είχα πει μισώντας τώρα τον εαυτό μου όλες αυτές οι φωνές στο κεφάλι μου ουρλιαχτά μου 'ρθε να βγάλω μια κραυγή να κατέβω ορόφους σκάλες ασθμαίνοντας να ματώσω να τρέχω στους δρόμους μες τη σελήνη να διασχίσω τη νύχτα απαυγάζων γυμνός να φτάσω στην πόρτα σου λαχανιάζοντας να παραβιάσω τον ύπνο σου με κομμένη πνοή καθισμένος στα πόδια του κρεβατιού στα πόδια σου να σε ξυπνήσω να με κοιτάξεις άγουρα ξυπνημένη με τα μεγάλα υπέροχα μάτια σου γεμάτα απορία όχι φόβο συγχώρεσέ μου ολες τις μαλακίες που έχω πει κι έχω κάνει προσπαθώ χρόνι ατώρα να μεγαλώσω αγάπη μου πόσο ήθελα πιεστικά να φιλήσω τα χείλια σου τόσο κοντά σχεδόν μια πνοή 

       ο χρόνος τώρα κινούνταν με την δική του ταχύτητα

  
     κι εσύ δεν ήσουν εκεί



(Ζ.Δ. ΑΊΝΑΛΗΣ        ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ                        εκδ:ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ      2008)

φωτο: ΤΑΤΙΑΝΑ ΠΙΤΤΑ

Λ α χ τ α ρ ώ

 Αν γινόταν να γλιτώσω από σένα χωρίς να σε χάσω.

Θα γερνάω, και θα -αυτό θα-κάτι.

Περνάει ο καιρός κι εγώ δεν έχω καιρό.

Υπάρχουν χειρότερα απ' τους χοντρούς πενηντάρηδες...
 Οι νεκροί τριαντάρηδες.


Δε θέλω να σου ξαναπάρω χριστουγεννιάτικο δώρο από υποχρέωση.

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου και να σου κάνω τα ψώνια σου και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου και να σου λέω πόσο πολύ μ'αρέσει να είμαι μαζί σου αλλά πάντα μ' αναγκάζουν να κάνω βλακείες........

Είμαι χαμένος, εντελώς χαμένος γαμώτο μου μέσα στη κόλαση αυτής της γυναίκας.


 Είμαι τόσο μόνος, τόσο μόνος γαμώτο μου.


Δεν το'χα
Δεν το'χω


Κι όλο προσπαθώ να καταλάβω -και τίποτα.

Πολύ πριν μου δοθεί η ευκαιρία να σε λατρέψω ολόκληρη.

Du bist die Liebe meines Lebens.

Μόνο η αγάπη μπορεί να με σώσει κι η αγάπη με ρήμαξε.


Κουράστηκα πια.


Besos brujos que me matan.


Κι εγώ τρέμω ολόκληρος, κλαίω με λυγμούς καθώς τη θυμάμαι, τότε που μ' αγαπούσε, πριν γίνω βασανιστής της, πριν πάψει να υπάρχει μέσα μου χώρος για κείνην, πριν καταλάβουμε λάθος, και μάλιστα την πρώτη στιγμή που την είδα, τα μάτια της που γελούσαν γεμάτα ήλιο, και σπαράζω από θλίψη για κείνη τη στιγμή, που ακόμα τρέχω και τρέχω να της ξεφύγω.


Τώρα που σε βρήκα, μπορώ να πάψω να ζητώ τον εαυτό μου.


Πρέπει να 'μαι εκεί που θέλω να είμαι.


Μια κραυγή που αφήνει σημάδι.

Δεν είμαι αυτό που είμαι, είμαι αυτό που κάνω.


Μου γεμίζεις  το κεφάλι όπως θα το γέμιζε μόνο ένας απών.


Η ζωή συμβαίνει.


Αυτό που ώρες ώρες γελιέμαι και το λέω έκσταση είναι απλώς η απουσία θλίψης.


Είνα η τιμωρία σου γιατί παίζεις εκ του ασφαλούς.


Εγώ είμαι αισθηματοκλόπος, κλέβω τον πόνο των άλλων ανθρώπων, τον ενσωματώνω στον δικό μου ώσπου

(συνεχιζεται...) 

ΣΑΡΑ ΚΕΗΝ   Λαχταρώ

(μεταφραση ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ)


φωτο: Κ.ΜΠΑΡΑΣ

Κλαίω την ώρα του ΓΥΡΙΣΜΟΥ

Δεν κλαίω που φεύγεις

δεν κλαίω για τώρα

δεν κλαίω την ώρα

του αποχωρισμού

Κλαίω την ώρα του ΓΥΡΙΣΜΟΥ

κλαίω την ώρα του σπαραγμού

κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια

ψυχή να σου πω σ' αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού

με τα σημάδια του χαλασμού

κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια

ψυχή να σου πω σ' αγαπώ

Δεν είναι από ζήλεια

που σφίγγω τα χείλια

και κλαίω μπροστά σου

χωρίς να ντραπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού

κλαίω την ώρα του σπαραγμού

κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια

ψυχή να σου πω σ' αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού

με τα σημάδια του χαλασμού

κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια

ψυχή να σου πω σ' αγαπώ 


ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ

φωτο: Κ.ΜΠΑΡΑΣ

Εσύ... άλλη μια λέξη που μ' εγκαταλείπει.

«Μέτρησε ό,τι ήταν πικρό και σε κράτησε ξύπνιο, μέτρησε μαζί μ' αυτά κι εμένα»

PAUL CELAN 

                                                  

φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ

                                                               

Απεβίωσε στο Παρίσι ο φιλόσοφος Κώστας Αξελός

«Οι σιωπές μας μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα» 

Εκείνο που δεν μας εγκαταλείπει στη ζωή μας είναι «ο τροχός της ατυχίας, που στριφογυρίζει αδιάκοπα ανάμεσα στον κόσμο των ζώων, την ανθρωπότητα και το θεϊκό στοιχείο. Είναι η διαιώνιση και η επανάληψη ακόμα κι αν ονειρευόμαστε θεαματικές καινοτομίες. Είναι η τάση να μιλάμε για τα ανείπωτα, να πράττουμε τα απαγορευμένα, να θέτουμε ερωτήσεις για τις οποίες δεν υπάρχει απάντηση»

 «Αυτό που πλησιάζει εξαρτάται από τα λόγια μας και τις σιωπές μας, από τις πράξεις μας και από ό,τι δεν ξέραμε ότι κατορθώσαμε»

Κώστας Αξελός «Ce qui advient» 2009

φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ

Νύχτα είναι - θα περάσει

Αυτοπυροβολισμός

Τις νύχτες υποδύομαι με επιτυχία τον εαυτό μου. Μαζεύω τις λέξεις σαν σαύρες από τους τοίχους του σαλονιού και τους κόβω τα ποδαράκια. Μ' αρέσουν περισσότερο έτσι, κουτσές. Τώρα είναι ανάπηρες, όπως όλοι μας. Δεν φταίω γι' αυτές, η νύχτα τις κάνει να χρειάζονται δεκανίκια. Η νύχτα τις τυφλώνει, δεν φταίω. Αλήθεια. Απλώς μιλώ μια άγνωστη γλώσσα.
Κάποτε, πριν από πολύ καιρό, μπορούσα και τις έδενα με χρωματιστούς σπάγγους για να τις ξεχωρίζω. Ηταν τότε που με διακατείχε η επιθυμία της αποκατάστασης. Μετά κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος για να αποκαταστήσεις τα πράγματα -και τις λέξεις- είναι να τα γκρεμίσεις. Γκρεμίζω, λοιπόν, με το μαχαίρι στην πλάτη, τον εαυτό μου. Αρχισα, βλέπεις, απ' τους πιο κοντινούς, τους προσφιλείς μου. Κάποια στιγμή, θα κοκαλώσω, το ξέρω. Θα κρυώνω τόσο πολύ, αλλά θα σκεπαστώ με τους «Χτίστες» του Χειμωνά. Εναν χειμώνα. Θα γίνω ένα περιφραγμένο οικόπεδο στην αυλή του κόσμου. Νοτιοανατολικό. Φιλήσυχο. Δεν θα βρέχει ποτέ.
Θα χτίσω εκεί ένα μικρό καφενείο που θα είναι και νησί - ανάλογα με τη χρήση. Απέναντί μου θα βάλω ένα παιδί. Θα το λένε Ευαγγελία. Οταν εγώ θα σερβίρω στο καφενείο, εκείνο θα τριγυρνάει στο νησί. Το φεγγάρι θα κολυμπάει στον ουρανό και ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία.*
Τις νύχτες, προσπαθώ να σφηνώσω τον χρόνο στη τσέπη μου. Δεν χωράει. Τον βάζω στη γλώσσα μου για να τον δοκιμάσω. Πικρίζει λίγο. Αφήνει αναιδή ίχνη. Ο Καρούζος έλεγε ότι είναι θρίαμβος, αλλά εγώ πιστεύω ότι εγκαινιάζει τον φόβο. Ολα κάτι εγκαινιάζουν. Εσύ, ας πούμε, εγκαινιάζεις την πτώση. Δεν μ' αρέσει. Καθόλου. Θα σου βρω άλλο όνομα. Αδιάβροχο. Αλλωστε, εγώ, υπερτερώ σε κουρέλια. Εγώ. Μια οικολογική αντωνυμία. Μια σακούλα αυτοδιασπώμενη.
Αύριο είναι Μάιος. Και τα φώτα έχουν διαγραφεί. Η νύχτα μάς βλέπει. Μας φανερώνει. Σαν Παρασκευή προς το τέλος της. Στο καφενείο, εισπνοές - εκπνοές. Ανάμεσά τους, εσύ. Υπάρχεις;
Από κάτω εκτείνεται ακόμη η πόλη: Ενας καθρέφτης της άνοιξης. 

Σταύρος Σταυρόπουλος 
Νύχτα είναι - θα περάσει

(ελευθεροτυπια Βιβλιοθήκη, Πέμπτη 30 Απριλίου 2009)

*Στίχος του Ντίλαν Τόμας, μετάφραση Γιώργος Μπλάνας, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος

φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

Έχουμε πολύ ταξιδέψει
το σώμα σου κι εγώ
έχουμε φανταστεί
όσα ένα σώμα κι ένα εγώ
μπορούν να φανταστούν.
Το σώμα μου κι εγώ
έχουμε ονειρευτεί
το σώμα σου σε στάσεις
που ποτέ σου δεν φαντάστηκες.
Δεν έχεις θέση τώρα
τι ζητάς
αναμεσα σ' εμένα
και στο σώμα σου.

Γιάννης Βαρβέρης

φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ

Τελεία και παύλα 02

Άραγε ακούς αυτή τη σιωπή; όλα γράφτηκαν από σένα,απ' αυτό το σώμα που έχεις.

σιωπή,κι ύστερα.
Δεν αντέχω τη συνέχειά σου.

Μ.ΝΤΥΡΑΣ


φωτο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣ

Τελεία και παύλα 01

Δευτέρα 24 Ιουλίου.

Ελάτε να μ'αγαπήσετε.
Ελάτε.

'Ελα μέσα σ'αυτό το λευκό χαρτί.
Μαζί μου.

Σου δίνω το δέρμα μου.
Έλα.
Γρήγορα.

Πές μου αντίο.
Αυτό φτάνει.
Δεν ξέρω πια τίποτε για σένα.

Φεύγω με τα φύκια.

Έλα μαζί μου.

(Μ.ΝΤΥΡΑΣ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ
μεταφρ:ΕΥΡΙΔΙΚΗ ΤΡΙΣΟΝ-ΜΙΛΣΑΝΗ εκδ:εξάντας)
(φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ)