tag:blogger.com,1999:blog-60058585986286291992011-07-08T03:11:08.542+03:00Επειδή αυτή ήταν αυτή κι εγώ ήμουν εγώΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-31268763333151449692010-04-08T04:21:00.000+03:002010-04-08T04:21:52.190+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S70vjRVzd8I/AAAAAAAABPA/gA-1XLsyg84/s1600/%CE%99%CE%9F%CE%A5%CE%9D+2009+020.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S70vjRVzd8I/AAAAAAAABPA/gA-1XLsyg84/s400/%CE%99%CE%9F%CE%A5%CE%9D+2009+020.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><span style="color: #cc0000;">το ξέρω δε θα μπορέσω</span></span><br /><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">ποτέ να πω αυτό που θέλω</span></div><div style="color: #cc0000;"> <span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;"> μέχρι τότε όμως θα τρώω το</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">σώμα μου ανακατεμένο με υγρά</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">του κόλπου σου και σπασμένα θερμόμετρα</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">έτσι αν έρθει κάποιος να μου πει&nbsp;</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">τι κάνεις εδώ</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">όρθιος θα σηκωθώ να του δείξω</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">τον αφαλό μου που θα 'χει φυτρώσει</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">μια ουρά παγονιού και πάνω της</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">θα κλαίνε τ' άγουρα μανταρινάκια</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τ΄άγρια μανταρινάκια</span></div><span style="color: #cc0000; font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τ΄άγρια μανταρινάκια <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τ΄άγρια μανταρινάκια</span> <br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"> Φώτης Καγγελάρης&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<i><b> Το Χαροποιό Πένθος</b></i></span><br />&nbsp;(εκδ: ΗΡΙΔΑΝΟΣ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 1987)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-3126876333315144969?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-5455557059461331352010-03-31T18:59:00.001+03:002010-03-31T19:00:36.990+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S7NxU2edegI/AAAAAAAABO0/aZNUJb42WxI/s1600/DSC00499.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S7NxU2edegI/AAAAAAAABO0/aZNUJb42WxI/s400/DSC00499.jpg" width="400" /></a></div><h3 class="UIIntentionalStory_Message" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span class="UIIntentionalStory_Names" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;name&quot;}"> </span><span style="font-size: large;"><span class="UIStory_Message">'Οποτε νοιώσεις έτοιμη<br />κι αν ποτέ την χρειαστείς <br />έλα να πάρεις πίσω<br />την αγάπη <br />που σου 'χα φυλαγμένη<br />και στην τσιγκουνεύτηκα...<br /><br />ο βλάκας</span></span></h3><h3 class="UIIntentionalStory_Message" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span style="font-size: large;"><span class="UIStory_Message">&nbsp;</span></span></h3><h3 class="UIIntentionalStory_Message" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span style="font-size: large;"><span class="UIIntentionalStory_Names" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;name&quot;}"> </span><i style="color: #cc0000;"><span class="UIStory_Message">Εσύ άραγε<br />θα μου "χαρίσεις τον βασιλιά σου"...;</span></i></span></h3><h3 class="UIIntentionalStory_Message" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span style="font-size: large;"><i style="color: #cc0000;"><span class="UIStory_Message">&nbsp;</span></i></span></h3><h3 class="UIIntentionalStory_Message" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span style="color: #6aa84f;"><span class="UIStory_Message"><span style="font-weight: normal;">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ </span></span></span><i style="color: #cc0000;"><span class="UIStory_Message"><br /></span></i></h3><h3 class="UIIntentionalStory_Message" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span class="UIStory_Message">&nbsp;</span></h3><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-545555705946133135?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-63175966769663399422010-03-26T20:03:00.000+02:002010-03-26T20:03:29.637+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S6z20rDHVaI/AAAAAAAABOs/JpbFvlpwqlU/s1600/ME+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S6z20rDHVaI/AAAAAAAABOs/JpbFvlpwqlU/s400/ME+2.jpg" width="400" /></a></div><div style="color: lime;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #990000;">&nbsp;</span></span></div><div style="color: lime;"><span style="font-size: large;"><span style="color: #990000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αναπαριστούσα με τις ώρες τις</span></span></div><div style="color: #990000;"><span style="font-size: large;">εικόνες σου στο μυαλό μου ανακεφαλαιώνοντας τις μαλακίες που κατά κιαρούς είχα πει μισώντας τώρα τον εαυτό μου όλες αυτές οι φωνές στο κεφάλι μου ουρλιαχτά μου 'ρθε να βγάλω μια κραυγή να κατέβω ορόφους σκάλες ασθμαίνοντας να ματώσω να τρέχω στους δρόμους μες τη σελήνη να διασχίσω τη νύχτα απαυγάζων γυμνός να φτάσω στην πόρτα σου λαχανιάζοντας να παραβιάσω τον ύπνο σου με κομμένη πνοή καθισμένος στα πόδια του κρεβατιού στα πόδια σου να σε ξυπνήσω να με κοιτάξεις άγουρα ξυπνημένη με τα μεγάλα υπέροχα μάτια σου γεμάτα απορία όχι φόβο συγχώρεσέ μου ολες τις μαλακίες που έχω πει κι έχω κάνει προσπαθώ χρόνι ατώρα να μεγαλώσω αγάπη μου πόσο ήθελα πιεστικά να φιλήσω τα χείλια σου τόσο κοντά σχεδόν μια πνοή&nbsp;</span></div><div style="color: #990000;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #990000;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ο χρόνος τώρα κινούνταν με την δική του ταχύτητα</span></div><span style="color: #990000; font-size: large;">&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="color: #990000; font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; κι εσύ δεν ήσουν εκεί</span><br /><br /><b><br /></b><br /><b>(Ζ.Δ. ΑΊΝΑΛΗΣ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="color: red;"> ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ</span></b><span style="color: red;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; εκδ:ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 2008)<br /><br /><span style="color: #38761d;">φωτο: ΤΑΤΙΑΝΑ ΠΙΤΤΑ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-6317596676966339942?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-78767588479951992022010-03-20T20:37:00.002+02:002010-03-20T20:41:40.923+02:00<div class="MsoNormal"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S6UV4MxnnPI/AAAAAAAABOk/UgZtrjc_XZA/s1600-h/5+IOYN+08+023.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S6UV4MxnnPI/AAAAAAAABOk/UgZtrjc_XZA/s400/5+IOYN+08+023.jpg" width="400" /></a></div><b><span style="color: #262626; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">Να τριγυρνά </span></b><b><span style="color: #949494; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">ξυπόλυτη</span></b><b><span style="color: #262626; font-family: Mistral; font-size: 28pt;"> στο σπίτι<u1:p></u1:p></span></b><u2:p></u2:p><span style="color: #262626;"><u3:p></u3:p><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><b><span style="color: #494949; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">με την κρυφή λαχτάρα ενός </span></b><b><span style="color: #949494; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">χορού<u1:p></u1:p></span></b><u2:p></u2:p><span style="color: #494949;"><u3:p></u3:p><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><b><span style="color: #737373; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">κι ένα </span></b><b><span style="color: #949494; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">βραχιόλι</span></b><b><span style="color: #737373; font-family: Mistral; font-size: 28pt;"> στον αστράγαλό της<u1:p></u1:p></span></b><u2:p></u2:p><span style="color: #737373;"><u3:p></u3:p><o:p></o:p></span></div><span style="color: #888888; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">Διονύσης </span><span style="color: #3b3b3b; font-family: Mistral; font-size: 28pt;">Καψάλης</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-7876758847995199202?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-86599923580993523542010-03-10T23:13:00.000+02:002010-03-10T23:13:46.523+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S5gEH8J4GNI/AAAAAAAABOc/YSXkd-S3pfM/s1600-h/fuck+Art+02+002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S5gEH8J4GNI/AAAAAAAABOc/YSXkd-S3pfM/s400/fuck+Art+02+002.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-size: large;">Μερικά βράδια ανοίγω τον υπολογιστή. Πληκτρολογώ προσεκτικά κρυφές διευθύνσεις... Πρώτα ένα φως γαλάζιο, ή κίτρινο,&nbsp; κι ύστερα σώματα, δεκάδες σώματα καταδικασμένα σε μια αδιάκοπη λαγνεία...Συμπληγάδες σωμάτων που αχνίζουν... νηστικά χέρια, πόδια ανοιχτά, γλώσσες πνιγμένες μέσα σε άλλες γλώσσες... Γαμιούνται σα να εκτίουν μια ποινή. Ξεχνιέμαι παρατηρώντας τις λεπτομέρειες: ένα εσώρουχο ριγμένο στο χαλί, το φαγωμένο δέρμα στο μπράτσο του καναπέ, τα λερωμένα νύχια του άντρα, μια ελάχιστη, πηχτή σταγόνα στο πηγούνι της γυναίκας- σάλιο ή σπέρμα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"> </span><i>(Μικρή παύση)</i></div><div style="text-align: justify;"><i>&nbsp;</i></div><span style="font-size: large;"><span style="color: #990000;">Προσπαθώ να θυμηθώ το σώμα μου στον έρωτα. Το ψάχνω στην οθόνη. Άφαντο. Κλείνω τα μάτια. Σα να μην έζησε ποτέ αγκαλιασμένο. </span></span><br /><i>(Παύση)&nbsp;</i><br /><br /><i>(ΑΚΗΣ ΔΗΜΟΥ -η αναγνώριση)&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; * * * * * * * * * *&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>Μόνο που πρέπει</i></span></b></div><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>να μάθω πια&nbsp;</i></span></b></div><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>να βλέπω</i></span></b></div><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; αλλού</i></span></b></div><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>όνειρα...</i></span></b></div><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>Κι αυτό</i></span></b></div><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>δε θα στο συγχωρήσω-'ισως-</i></span></b></div><div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: x-large;"><i>ποτέ.</i></span></b></div><i><br /></i><br /><i>(Κ.Μ.)</i><br /><i><br /></i><br /><i><br /></i><br /><span style="color: #38761d;">φωτο: Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><i><br /></i><br /><i></i><br /><i><br /></i><br /><i><br /></i><br /><i><br /></i><br /><i><br /></i><br /><i><br /></i><br /><i><br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-8659992358099352354?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-30604264381868295702010-03-07T04:52:00.001+02:002010-03-07T05:07:32.468+02:00<div style="color: #cc0000;"><i><b><span style="font-size: large;">Κρατήθηκα τόσο γερά απ'το κορμί σου που αποσβολώθηκα.</span></b></i></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S5MUM81dNgI/AAAAAAAABN8/XQeFkNMG_kQ/s1600-h/LOULOU+033.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S5MUM81dNgI/AAAAAAAABN8/XQeFkNMG_kQ/s400/LOULOU+033.jpg" width="400" /></a></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;">...σ' αγκάλιαζα εφτά χρόνια...Μέχρι που αποσβολώθηκα...</span></div><div style="color: #a64d79;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #a64d79;"><span style="font-size: large;">Αγωνιζόμουν να κρατήσω την πληγή ανοιχτή.</span></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #38761d;"><span style="font-size: large;">Έχω μια ανάγκη επιταχτική να είναι χειμώνας. Για να μπορώ να φανταστώ μια άνοιξη.</span></div><br />ΑΚΗΣ ΔΗΜΟΥ&nbsp; " Η Αναγνώριση"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-3060426438186829570?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-69614423649801494912010-03-05T22:36:00.001+02:002010-03-12T04:26:37.421+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S5FppVlF97I/AAAAAAAABN0/k1uCI2-Sq3w/s1600-h/happy+people+041.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S5FppVlF97I/AAAAAAAABN0/k1uCI2-Sq3w/s400/happy+people+041.jpg" width="400" /></a></div><div style="color: #e06666;"><span style="font-size: x-large;"><i><b>&nbsp;Αν γινόταν να γλιτώσω από σένα χωρίς να σε χάσω.</b></i></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Θα γερνάω, και θα -αυτό θα-κάτι.</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: large;">Περνάει ο καιρός κι εγώ δεν έχω καιρό.</span></div><br /><span style="font-size: large;">Υπάρχουν χειρότερα απ' τους χοντρούς πενηντάρηδες...</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;Οι νεκροί τριαντάρηδες.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Δε θέλω να σου ξαναπάρω χριστουγεννιάτικο δώρο από υποχρέωση.</span><br /><br /><div style="color: #38761d;"><i><span style="font-size: large;">Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου και να σου κάνω τα ψώνια σου και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου και να σου λέω πόσο πολύ μ'αρέσει να είμαι μαζί σου αλλά πάντα μ' αναγκάζουν να κάνω βλακείες........</span></i></div><br /><span style="font-size: large;">Είμαι χαμένος, εντελώς χαμένος γαμώτο μου μέσα στη κόλαση αυτής της γυναίκας. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;Είμαι τόσο μόνος, τόσο μόνος γαμώτο μου.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Δεν το'χα</span><br /><span style="font-size: large;">Δεν το'χω</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Κι όλο προσπαθώ να καταλάβω -και τίποτα.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="color: #e06666;"><i><b><span style="font-size: large;">Πολύ πριν μου δοθεί η ευκαιρία να σε λατρέψω ολόκληρη.</span></b></i></div><div style="color: #e06666;"><i><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b></i></div><div style="color: #e06666;"><i><b><span style="font-size: large;">Du bist die Liebe meines Lebens.</span></b></i></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><i><b><span style="font-size: large;">Μόνο η αγάπη μπορεί να με σώσει κι η αγάπη με ρήμαξε.</span></b></i><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Κουράστηκα πια.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Besos brujos que me matan.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Κι εγώ τρέμω ολόκληρος, κλαίω με λυγμούς καθώς τη θυμάμαι, τότε που μ' αγαπούσε, πριν γίνω βασανιστής της, πριν πάψει να υπάρχει μέσα μου χώρος για κείνην, πριν καταλάβουμε λάθος, και μάλιστα την πρώτη στιγμή που την είδα, τα μάτια της που γελούσαν γεμάτα ήλιο, και σπαράζω από θλίψη για κείνη τη στιγμή, που ακόμα τρέχω και τρέχω να της ξεφύγω.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Τώρα που σε βρήκα, μπορώ να πάψω να ζητώ τον εαυτό μου.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Πρέπει να 'μαι εκεί που θέλω να είμαι.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Μια κραυγή που αφήνει σημάδι.</span><br /><br /><span style="font-size: large;">Δεν είμαι αυτό που είμαι, είμαι αυτό που κάνω.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><span style="color: #cc0000;">Μου γεμίζεις&nbsp; το κεφάλι όπως θα το γέμιζε μόνο ένας απών.</span></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Η ζωή συμβαίνει.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Αυτό που ώρες ώρες γελιέμαι και το λέω έκσταση είναι απλώς η απουσία θλίψης.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Είνα η τιμωρία σου γιατί παίζεις εκ του ασφαλούς.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">Εγώ είμαι αισθηματοκλόπος, κλέβω τον πόνο των άλλων ανθρώπων, τον ενσωματώνω στον δικό μου ώσπου</span><br /><br /><i><b>(συνεχιζεται...)&nbsp;</b></i><br /><i><b><br /></b></i><br /><div style="color: red;"><span style="font-size: large;"><b><i>ΣΑΡΑ ΚΕΗΝ&nbsp;&nbsp; Λαχταρώ</i></b></span></div><i>(μεταφραση ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ)</i><br /><i><b><br /></b></i><br /><i><b><span style="color: #38761d;">φωτο: Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span></b></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-6961442364980149491?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-31920694517229046302010-02-15T14:43:00.001+02:002010-02-23T11:14:19.065+02:00<div style="color: red; text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S3lBDrfZWpI/AAAAAAAABNk/tRDd8q-1PjM/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1166.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S3lBDrfZWpI/AAAAAAAABNk/tRDd8q-1PjM/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1166.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S3lA40GJ2rI/AAAAAAAABNc/3fQQbAV9TSs/s1600-h/LOULOU+047.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S3lA40GJ2rI/AAAAAAAABNc/3fQQbAV9TSs/s400/LOULOU+047.jpg" width="400" /></a></div><b><span style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal;"><span class="Apple-style-span">Δεν κλαίω που φεύγεις</span></span></span></b> </div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0d72a5; font-size: large; line-height: normal;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="color: #4040ff;">δεν κλαίω για τώρα</span></span></span> </div><div style="color: red; text-align: left;"><b><span style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">δεν κλαίω την ώρα</span></span></span></b> </div><div style="color: red; text-align: left;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">του αποχωρισμού</span></b> </div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #4040ff;"><br /></span> </div><div style="color: red; text-align: left;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></b> </div><div style="color: red; text-align: left;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κλαίω την ώρα του ΓΥΡΙΣΜΟΥ</span></b> </div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #4040ff; font-size: large;">κλαίω την ώρα του σπαραγμού</span> </div><div style="color: red; text-align: left;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια</span></b> </div><div style="color: red; text-align: left;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ψυχή να σου πω σ' αγαπώ</span></b> </div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #4040ff;"><br /></span> </div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #4040ff;"><br /></span> </div><div style="color: purple; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κλαίω την ώρα του γυρισμού</span> </div><div style="color: purple; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">με τα σημάδια του χαλασμού</span> </div><div style="color: purple; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια</span> </div><div style="color: purple; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ψυχή να σου πω σ' αγαπώ</span> </div><div style="color: purple; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span> </div><div style="color: purple; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span> </div><div style="color: purple;"></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Δεν είναι από ζήλεια</span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">που σφίγγω τα χείλια</span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">και κλαίω μπροστά σου</span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">χωρίς να ντραπώ</span> </div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κλαίω την ώρα του γυρισμού</span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">κλαίω την ώρα του σπαραγμού</span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια</span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ψυχή να σου πω σ' αγαπώ</span> </div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span> </div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><b><span class="Apple-style-span">Κλαίω την ώρα του γυρισμού</span></b></span> </div><div style="color: purple;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">με τα σημάδια του χαλασμού</span> </div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><b><span class="Apple-style-span">κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια</span></b></span> </div><div style="color: purple; text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><b><span class="Apple-style-span">ψυχή να σου πω σ' αγαπώ&nbsp;</span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="Apple-style-span"><br /></span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="Apple-style-span">ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ</span></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #38761d; font-size: small;">φωτο: Κ.ΜΠΑΡΑΣ </span><b><span class="Apple-style-span"><br /></span></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-3192069451722904630?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-19874724959575039922010-02-04T18:01:00.001+02:002010-02-07T11:48:52.548+02:00<div style="color: #38761d;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S2rtRcYiyTI/AAAAAAAABNU/_SvGJ5GaGUI/s1600-h/DSC04548.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S2rtRcYiyTI/AAAAAAAABNU/_SvGJ5GaGUI/s400/DSC04548.jpg" width="400" /></a></div><div style="color: #38761d;"><i><span style="font-size: x-large;">«Μέτρησε ό,τι ήταν πικρό και σε κράτησε ξύπνιο, μέτρησε μαζί μ' αυτά κι εμένα»</span></i></div><div style="color: #38761d;"><br /></div><span style="font-size: small;">PAUL CELAN&nbsp;</span><br /><div style="color: #38761d;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S2rtRcYiyTI/AAAAAAAABNU/_SvGJ5GaGUI/s1600-h/DSC04548.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div style="color: #38761d;"><i><span style="font-size: x-large;"></span></i><i><span style="font-size: x-large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></i></div><div style="color: #38761d;"><span style="font-size: small;">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><i><span style="font-size: x-large;"><br /></span></i></div><div style="color: #38761d;"><i><span style="font-size: x-large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-1987472495957503992?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-2497450086451700412010-02-04T15:34:00.000+02:002010-02-04T15:34:45.490+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S2rMadiUNZI/AAAAAAAABNM/ousuisbXd50/s1600-h/%CE%A4%CE%9F%CE%99%CE%A7%CE%9F-%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91+01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S2rMadiUNZI/AAAAAAAABNM/ousuisbXd50/s400/%CE%A4%CE%9F%CE%99%CE%A7%CE%9F-%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91+01.jpg" width="400" /></a></div><h2 style="color: #254d89; font-size: 18px; font-weight: bold;" title=" «Οι σιωπές μας μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα» "><u><i><span style="color: #009900; font-size: x-large;"><u><i><span style="font-weight: normal;">«Οι σιωπές μας μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα»&nbsp;</span></i></u></span></i></u></h2><br /><u style="color: #990000;"><i><b><span style="font-size: medium;">Εκείνο που δεν μας εγκαταλείπει στη ζωή μας είναι «ο τροχός της ατυχίας, που στριφογυρίζει αδιάκοπα ανάμεσα στον κόσμο των ζώων, την ανθρωπότητα και το θεϊκό στοιχείο. Είναι η διαιώνιση και η επανάληψη ακόμα κι αν ονειρευόμαστε θεαματικές καινοτομίες. Είναι η τάση να μιλάμε για τα ανείπωτα, να πράττουμε τα απαγορευμένα, να θέτουμε ερωτήσεις για τις οποίες δεν υπάρχει απάντηση»</span></b></i></u><br /><br /><u style="color: #990000;"><i><b><span style="font-size: medium;">&nbsp;</span></b></i></u><span style="color: #990000; font-size: medium;"><u><i><b>«Αυτό που πλησιάζει εξαρτάται από τα λόγια μας και τις σιωπές μας, από τις πράξεις μας και από ό,τι δεν ξέραμε ότι κατορθώσαμε»</b></i></u></span><br /><br />Κώστας Αξελός «Ce qui advient» 2009<br /><br /><span style="color: #38761d;">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-249745008645170041?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-12143833412950372502010-01-28T17:13:00.006+02:002010-01-28T17:50:25.134+02:00<div class="undoreset clearfix" id="message66491154" role="main" style="overflow: visible; visibility: visible;"><div id="yiv591773865"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S2Gvn3faAwI/AAAAAAAABNE/mDR5zmJctao/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+038.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S2Gvn3faAwI/AAAAAAAABNE/mDR5zmJctao/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+038.jpg" width="400" /></a><br /></div><div><div style="color: magenta;"><i><b><br /></b></i><br /></div><h2 style="background-color: red; font-weight: normal;"><i><span style="font-size: large;">Αυτοπυροβολισμός</span></i></h2></div><div><div></div><span style="font-size: large;">Τις νύχτες υποδύομαι με επιτυχία τον εαυτό μου. Μαζεύω τις λέξεις σαν σαύρες από τους τοίχους του σαλονιού και τους κόβω τα ποδαράκια. Μ' αρέσουν περισσότερο έτσι, κουτσές. Τώρα είναι ανάπηρες, όπως όλοι μας. Δεν φταίω γι' αυτές, η νύχτα τις κάνει να χρειάζονται δεκανίκια. Η νύχτα τις τυφλώνει, δεν φταίω. Αλήθεια. Απλώς μιλώ μια άγνωστη γλώσσα. </span><br /><span style="font-size: large;"> Κάποτε, πριν από πολύ καιρό, μπορούσα και τις έδενα με χρωματιστούς σπάγγους για να τις ξεχωρίζω. Ηταν τότε που με διακατείχε η επιθυμία της αποκατάστασης. Μετά κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος για να αποκαταστήσεις τα πράγματα -και τις λέξεις- είναι να τα γκρεμίσεις. Γκρεμίζω, λοιπόν, με το μαχαίρι στην πλάτη, τον εαυτό μου. Αρχισα, βλέπεις, απ' τους πιο κοντινούς, τους προσφιλείς μου. Κάποια στιγμή, θα κοκαλώσω, το ξέρω. Θα κρυώνω τόσο πολύ, αλλά θα σκεπαστώ με τους «Χτίστες» του Χειμωνά. Εναν χειμώνα. Θα γίνω ένα περιφραγμένο οικόπεδο στην αυλή του κόσμου. Νοτιοανατολικό. Φιλήσυχο. Δεν θα βρέχει ποτέ. </span><br /><span style="font-size: large;"> Θα χτίσω εκεί ένα μικρό καφενείο που θα είναι και νησί - ανάλογα με τη χρήση. Απέναντί μου θα βάλω ένα παιδί. Θα το λένε Ευαγγελία. Οταν εγώ θα σερβίρω στο καφενείο, εκείνο θα τριγυρνάει στο νησί. Το φεγγάρι θα κολυμπάει στον ουρανό και ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία.* </span><br /><span style="font-size: large;"> Τις νύχτες, προσπαθώ να σφηνώσω τον χρόνο στη τσέπη μου. Δεν χωράει. Τον βάζω στη γλώσσα μου για να τον δοκιμάσω. Πικρίζει λίγο. Αφήνει αναιδή ίχνη. Ο Καρούζος έλεγε ότι είναι θρίαμβος, αλλά εγώ πιστεύω ότι εγκαινιάζει τον φόβο. Ολα κάτι εγκαινιάζουν. Εσύ, ας πούμε, εγκαινιάζεις την πτώση. Δεν μ' αρέσει. Καθόλου. Θα σου βρω άλλο όνομα. Αδιάβροχο. Αλλωστε, εγώ, υπερτερώ σε κουρέλια. Εγώ. Μια οικολογική αντωνυμία. Μια σακούλα αυτοδιασπώμενη. </span><br /><span style="font-size: large;"> Αύριο είναι Μάιος. Και τα φώτα έχουν διαγραφεί. Η νύχτα μάς βλέπει. Μας φανερώνει. Σαν Παρασκευή προς το τέλος της. Στο καφενείο, εισπνοές - εκπνοές. Ανάμεσά τους, εσύ. Υπάρχεις; </span><br /><span style="font-size: large;"> Από κάτω εκτείνεται ακόμη η πόλη: Ενας καθρέφτης της άνοιξης.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><i><b>Σταύρος Σταυρόπουλος&nbsp;</b></i></span><br /><span style="background-color: magenta;">Νύχτα είναι - θα περάσει</span><h2><span style="font-size: large;"><i><b> <span style="font-size: small;">(</span></b></i><span style="font-size: small;">ελευθεροτυπια</span> </span><small><small>Βιβλιοθήκη, Πέμπτη 30 Απριλίου 2009)</small></small></h2>*Στίχος του Ντίλαν Τόμας, μετάφραση Γιώργος Μπλάνας, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος<br /><br /><span style="color: #6aa84f;">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ </span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-1214383341295037250?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-25505160557051894982010-01-20T20:24:00.015+02:002010-03-12T18:42:14.401+02:00<div style="color: black; font-family: serif; font-size: 16px; font-style: normal; font-weight: 400;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S1dPLald9JI/AAAAAAAABMU/DlLl-LaAvXY/s1600-h/about...KOSTAS+02+%2835%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S1dPLald9JI/AAAAAAAABMU/DlLl-LaAvXY/s400/about...KOSTAS+02+%2835%29.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><b>Μ.Ν.</b> </span><span style="color: red; font-size: large;"><i>Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;» Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα - πως να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα - κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν - ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά, φαίνεται, το παράκανα. Επειδή -δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. <span style="background-color: #cc33cc;"><span style="background-color: #ffff66;">Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...</span></span></i></span></div><div style="color: black; font-family: serif; font-size: 16px; font-style: normal; font-weight: 400;"><span style="color: red; font-size: medium;"><i><span style="background-color: #cc33cc;"><span style="background-color: #ffff66;"></span></span></i></span></div><div style="color: black; font-family: serif; font-size: 16px; font-style: normal; font-weight: 400;"><br /></div><div style="color: black; font-family: serif; font-size: 16px; font-style: normal; font-weight: 400;">&nbsp;<span style="font-size: medium;"><i>O<span style="font-size: small;">ΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ</span></i></span><br /><br /><span style="font-size: medium;"><span style="color: #38761d; font-size: small;">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><i><span style="font-size: small;"><br /></span></i></span><br /><span style="font-size: medium;"><i><span style="font-size: small;"><br /></span></i></span><br /><br /></div><br /><b><span style="color: #ffffcc; font-size: large;">78) </span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-2550516055705189498?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-38738964608753885532010-01-08T20:43:00.007+02:002010-01-21T00:57:00.218+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0ecbioXsAI/AAAAAAAABMM/394B-HgFz7U/s1600-h/NUMBERS-+%CE%A6%CE%9B%CE%9F%CE%99%CE%A3%CE%92%CE%9F%CE%A3+20sept+2009+024.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0ecbioXsAI/AAAAAAAABMM/394B-HgFz7U/s400/NUMBERS-+%CE%A6%CE%9B%CE%9F%CE%99%CE%A3%CE%92%CE%9F%CE%A3+20sept+2009+024.jpg" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0ecNk4WsfI/AAAAAAAABME/jGVeUNp3n9c/s1600-h/TELEPHONE-+%CE%A6%CE%9B%CE%9F%CE%99%CE%A3%CE%92%CE%9F%CE%A3+20sept+2009+023.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0ecNk4WsfI/AAAAAAAABME/jGVeUNp3n9c/s400/TELEPHONE-+%CE%A6%CE%9B%CE%9F%CE%99%CE%A3%CE%92%CE%9F%CE%A3+20sept+2009+023.jpg" /></a><br /></div><span style="font-family: Garamond;"></span><span style="color: #990000; font-family: Garamond; font-size: large; font-style: italic;"><br /><b><span style="font-size: x-large;">«αυτούς που φεύγουν για ταξίδια δίχως γυρισμό να τους φιλάς εφτά φορές, όσα τα χρόνια που κρύβονται στο σπασμένο καθρέφτη· τρία φιλιά να τους δίνεις στο μέτωπο, ένα για τα όνειρα που μαζί σκαρώσατε, ένα για τις ρυτίδες που ο καιρός σάς χάραξε κι ένα για τα χαμόγελα που μοιραστήκατε. Έπειτα να τους φιλάς δυο φορές στο ζερβί μάγουλο, μια για τα δάκρυα που ξεράθηκαν πάνω στο δέρμα και μια για την ελπίδα που σας κράτησε μακριά απ' τον ύπνο τα έναστρα καλοκαιρινά βράδια· κατόπιν να τους δίνεις ένα φιλί ακόμη στο μάγουλο το δεξί για το μαύρο σημάδι του ουρανού που όρισε το διάβα της ζωής σας. Τέλος, να τους φιλάς και μια φορά στο λαιμό για κείνο το πικρό παράπονο που κάποτε σας δέθηκε κόμπος στο λαρύγγι...»</span></b></span><b><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><span style="color: #990000; font-style: italic;"> «πρώτα απ' όλα, λοιπόν, όταν φεύγεις σημαίνει πως κάποιος πρέπει να σε φιλήσει...».</span><br /></span><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><span style="font-style: italic;">Κι αν δε βρεθεί κανείς να σου τα δώσει τούτα τα φιλιά του αποχωρισμού;» </span><br /></span><span style="color: #990000; font-family: Garamond; font-size: x-large; font-style: italic;">«...αν δε βρεθεί κανείς, θα γυρνάς εδώ κι εκεί χωρίς να βρίσκεις ησυχία...θα τυραννιέσαι εις τον αιώνα των αιώνων, όπου πηγαίνεις πίσω σου θα σέρνονται φίδια σαν ερινύες, στον ύπνο δε θα βρίσκεις λυτρωμό, τα βλέφαρά σου θα τα σκεπάζει μαύρη βαριά λάσπη, φριχτοί ίσκιοι θα σου φράζουν το στόμα και τα ρουθούνια και θα σε εμποδίζουν να πάρεις ανάσα...Σας το λέω...αν κάποτε φύγετε πρέπει κάποιος να σας φιλήσει όπως σας είπα...»</span><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><br /></span><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><span style="font-style: italic;">«...κι αν κάποιος φύγει ξαφνικά προτού </span><span style="font-style: italic;">προφτάσεις</span><span style="font-style: italic;"> να του δώσεις τα εφτά φιλιά, τότε τι γίνεται;»</span><br /></span><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><span style="color: #990000; font-style: italic;">«αν κάποιος φύγει ξαφνικά, όπως λες, πρέπει να βρεις έναν καθρέφτη, μικρό ή μεγάλο, που κάποτε φυλάκισε την εικόνα του — το ξέρεις, θαρρώ, πως οι καθρέφτες δεν ξεχνάνε ποτέ. Αυτόν τον καθρέφτη φίλα τον εφτά φορές κι έπειτα </span><span style="color: #990000; font-style: italic;">σπάσ</span><span style="color: #990000; font-style: italic;">' τον· θα 'ναι σαν να φιλάς αυτόν που έφυγε. Μονάχα μην ξεχάσεις να σπάσεις τον καθρέφτη...».</span><br /></span><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><span style="font-style: italic;">«...κι άμα αυτός ποτέ του δεν είχε δει το πρόσωπό του στον καθρέφτη;... κι αν ο καθρέφτης έχει χαθεί και δεν μπορείς να τον βρεις πουθενά;»<br /></span></span><span style="color: #990000; font-family: Garamond; font-size: x-large; font-style: italic;">«τότε...</span><span style="color: #990000; font-family: Garamond; font-size: x-large; font-style: italic;">θα περιμένεις ίσαμε να χαθεί ο ήλιος μια ώρα του μεσημεριού. Γιατί σε εκείνο το σκοτάδι που απλώνεται μες στην ημέρα οι δαίμονες βρίσκουν το δρόμο κι έρχονται πλάι μας, ανάμεσά μας, κλέβουν τον αέρα απ' την ανάσα μας, μας ακουμπούν μάγουλο με μάγουλο, γυρεύοντας έτσι μια στάλα απ' τη χαμένη γαλήνη τους, έναν πρόσκαιρο ελάχιστο αναπαμό απ' το τυράννισμα της μαύρης φλόγας· και μόλις έρχεται ξανά το φως της ήλιου, αυτοί χάνονται πίσω. Μαζί με τους δαίμονες, λοιπόν, όσο βαστά η έκλειψη του ήλιου, έρχονται ανάμεσά μας και όσοι έφυγαν αφίλητοι. Τότε φίλησε εφτά φορές στον αέρα· θα 'ναι και πάλι σαν να φιλάς εφτά φορές αυτόν που έφυγε χωρίς να τον αποχαιρετήσεις και δεν έχεις καθρέφτη που να 'χει φυλακίσει τη μορφή του...». </span></b><br /><b><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><br /></span><span style="font-family: Garamond; font-size: x-large;"><br /></span><span style="color: #333399; font-family: Garamond; font-size: x-large; font-style: italic;">«δηλαδή, κυρία, όταν φεύγεις σημαίνει πως θα γυρίσεις;» ρώτησα τη δασκάλα μας με ολοφάνερη αγωνία· <span style="font-weight: bold;">«όταν φεύγεις σημαίνει πως κάποιος σε περιμένει...»</span> μου απάντησε η κυρία Δομένικα με μελαγχολική φωνή..</span></b><span style="font-family: Garamond;"><br /><span style="font-size: large;"><br /></span></span><span style="font-family: Garamond;"><span style="color: #009900; font-size: medium;"><span style="color: #009900; font-size: large; font-weight: bold;">θανάσης τριαρίδης * Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα</span><br /></span></span><br /><div class="MsoTitle" style="color: #009900; margin: 0cm 155.25pt 0.0001pt 171pt;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #009900; font-family: Garamond;"><a href="http://www.triaridis.gr/koupela/book/"><b><i><br /></i></b></a></span></span><br /></div><span style="color: #009900; font-size: small;"><b><span style="font-family: Garamond;">μέρος β </span></b><span style="font-family: Garamond;">[ο άνεμος] <b>* κεφάλαιο 11^ο</b></span></span><br /><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #009900; margin: 0cm 155.25pt 0.0001pt 171pt; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EN-US" style="font-family: Garamond;"> </span></b><b><span style="font-family: Garamond;"><o:p></o:p></span></b></span><br /></div><span style="color: #009900; font-size: small;"><span style="font-family: Garamond;"><b></b>^{<span style="color: #3333ff; font-size: medium;">εκδόσεις</span>}<span style="color: #3333ff; font-size: medium;"><b></b><sup style="font-weight: bold;">δήγμα</sup></span></span></span><br /><br /><br /><span style="color: #6aa84f;">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-3873896460875388553?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-84708174946610440012010-01-06T16:29:00.004+02:002010-01-21T00:59:57.273+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0SeUOf1FhI/AAAAAAAABL8/pvABmtwG87U/s1600-h/BODY+1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423633921587090962" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0SeUOf1FhI/AAAAAAAABL8/pvABmtwG87U/s400/BODY+1.jpg" style="cursor: pointer; height: 300px; width: 400px;" /></a><br /><div style="color: black; font-family: serif; font-size: 16px; font-style: normal; font-weight: 400;"><div align="center"><i><b><span style="font-size: 130%;">ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΚΙ ΕΓΩ</span></b></i><br /></div><br /><div style="color: #3333ff;"><i><span style="font-size: 6px;"><br /></span><span style="font-size: 180%;">Έχουμε πολύ ταξιδέψει<br />το σώμα σου κι εγώ<br />έχουμε φανταστεί<br />όσα ένα σώμα κι ένα εγώ<br />μπορούν να φανταστούν.<br />Το σώμα μου κι εγώ<br />έχουμε ονειρευτεί<br />το σώμα σου σε στάσεις<br />που ποτέ σου δεν φαντάστηκες.<br />Δεν έχεις θέση τώρα<br />τι ζητάς<br />αναμεσα σ' εμένα<br />και στο σώμα σου.</span></i> <br /></div><b><span style="font-size: 100%;">Γιάννης Βαρβέρης</span></b><br /><div style="color: #38761d;"><br /></div><span style="color: #38761d;">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><br /><br /><b><span style="font-size: 100%;"><br /></span></b><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-8470817494661044001?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-24843732206279508812010-01-06T12:09:00.014+02:002010-01-06T16:32:26.610+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0SUlqux5zI/AAAAAAAABLk/IpnC072GJAk/s1600-h/KOUKLA+1.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0SUlqux5zI/AAAAAAAABLk/IpnC072GJAk/s400/KOUKLA+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423623226107488050" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0SUZP6zESI/AAAAAAAABLc/lXqG_FppOM4/s1600-h/BLOOD.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0SUZP6zESI/AAAAAAAABLc/lXqG_FppOM4/s400/BLOOD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423623012751708450" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0R_ksU82OI/AAAAAAAABLU/4dRU5cAg38A/s1600-h/fuck+art+11+-%CE%91%CE%A5%CE%93-+2009+%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%99%CE%9D%CE%91+017.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0R_ksU82OI/AAAAAAAABLU/4dRU5cAg38A/s400/fuck+art+11+-%CE%91%CE%A5%CE%93-+2009+%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%99%CE%9D%CE%91+017.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423600119611971810" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0R5wpqoPiI/AAAAAAAABLM/UISxPbtd7sQ/s1600-h/6-1-2010+020.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/S0R5wpqoPiI/AAAAAAAABLM/UISxPbtd7sQ/s400/6-1-2010+020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423593727986253346" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:Garamond;font-size:20pt;" ><o:p></o:p></span><br /><p class="MsoNormal" style="" align="center"><b><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" lang="EN-US"> </span></b><b><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >11.</span></b></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><b><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></b></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><b><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >Ο <i style="font-style: italic;">Θεός </i>σβήστηκε</span></b></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >Θα 'χε περάσει καμιά βδομάδα από τη δεκάτη τετάρτη Σεπτεμβρίου του εβδομήντα πέντε, από τότε δηλαδή που το ασημένιο ρολόι χάθηκε κάτω απ' το μαντίλι της κυρίας Δομένικας, όταν ένα μουντό μεσημέρι (είχαμε μάθημα στην απογευματινή βάρδια) η κυρία Δομένικα μας μίλησε για το τι σημαίνει να αγαπάς έχοντας δεμένα τα μάτια σου με μαύρη κορδέλα. Όλα άρχισαν προς το τέλος της δεύτερης ώρας, τότε που η δασκάλα μας έγραψε με μεγάλα γράμματα πάνω πάνω στον πίνακα τη λέξη «Θεός» κι εμείς αντιγράψαμε τα τέσσερα γράμματα στα τετράδιά μας —στην ουσία, τα ζωγραφίσαμε— καθώς δεν είχαμε μάθει ακόμα την αλφαβήτα. Κι αφού τελειώσαμε την αντιγραφή κι ενώ περιμέναμε την κυρία Δομένικα να μας ζωγραφίσει στον πίνακα αυτό που σήμαινε εκείνη η λέξη — έτσι είχε κάνει όλες τις προηγούμενες ημέρες με τις λέξεις που άρχιζαν από τα εφτά πρώτα γράμματα του αλφαβήτου, όπως μας είχε ζωγραφίσει δηλαδή</span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >τον άνεμο,</span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" ><img src="http://www.triaridis.gr/koupela/book/kefalaio11.files/image002.gif" border="0" height="124" width="396" /></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >τη βροχή,</span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" ><img src="http://www.triaridis.gr/koupela/book/kefalaio11.files/image004.gif" border="0" height="177" width="251" /></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >το γάλα που χύθηκε απ' το ποτήρι,</span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" ><img src="http://www.triaridis.gr/koupela/book/kefalaio11.files/image006.gif" border="0" height="141" width="399" /></span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >το δάκρυ,</span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" ><img src="http://www.triaridis.gr/koupela/book/kefalaio11.files/image008.gif" border="0" height="151" width="300" /></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >τον εχθρό,</span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" ><img src="http://www.triaridis.gr/koupela/book/kefalaio11.files/image010.gif" border="0" height="82" width="289" /></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >τη ζάχαρη,</span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" ><img src="http://www.triaridis.gr/koupela/book/kefalaio11.files/image012.gif" border="0" height="115" width="437" /></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >και τον ήλιο</span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style="" align="center"><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" ><img src="http://www.triaridis.gr/koupela/book/kefalaio11.files/image014.gif" border="0" height="135" width="403" /></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >Ενώ περιμέναμε λοιπόν την κυρία Δομένικα να μας ζωγραφίσει το Θεό, εκείνη άφησε την κιμωλία πάνω στην έδρα και προχώρησε προς το παράθυρο. Θα πέρασαν δέκα περίπου λεπτά που η δασκάλα μας κοιτούσε τον γκρίζο ουρανό — τι να 'ψαχνε άραγε; Κάποτε ο Σώτερ ψέλλισε χαμηλόφωνα «κυρία, δε μας ζωγραφίσατε το Θεό...», η κυρία Δομένικα γύρισε τότε και μας κοίταξε, είχε ένα ύφος θλιμμένο και συνάμα γλυκύτατο, «άκουσε» είπε, «δεν υπάρχει τίποτε για να σας ζωγραφίσω...». Και σαν είπε αυτά τα λόγια, έγινε αναμεταξύ μας σούσουρο, τι να εννοούσε άραγε με τούτη την κουβέντα της η δασκάλα μας, μήπως το ότι δεν υπήρχε Θεός, μα τότε ποιος ήταν ο υπερκόσμιος πατέρας μας που έφτυσε και μας έπλασε και μας φύσηξε τη ζωή, ποιος ήταν αυτός που γέμισε την ομορφιά αγκάθια και στο κουκούτσι της κάθε ηδονής στάλαξε τη θλίψη, τη μελαγχολία και τις τύψεις· κι αν δεν υπήρχε Θεός, εμείς πώς υπήρχαμε, μήπως είχαμε φυτρώσει στα λάχανα; Τέτοια ερωτήματα τριβέλιζαν το νου μας, όταν ξαφνικά ο Ζήσης έβαλε τα κλάματα κι όλοι λίγο πολύ μπορούσαμε να φανταστούμε το γιατί. Εκείνη, μόλις είδε το Ζήση να κλαίει, αμέσως πήγε στο θρανίο του, γονάτισε πλάι του και με τη γυμνή παλάμη του αριστερού της χεριού τού σκούπισε τα δάκρυα, ενώ με το δεξί τού χάιδευε το μάγουλο· μάλιστα, καθώς είχα συνεχώς στραμμένο το βλέμμα μου επάνω της, μου φάνηκε για μια στιγμή πως έβαλε αστραπιαία το δάχτυλό της στη γλώσσα της και γεύτηκε τα δάκρυα του φίλου μας. Όταν ησύχασε κάπως ο Ζήσης —γιατί, όσο κι αν αγαπάς το Θεό, δε γινόταν να μην τον ησυχάσει το χάδι της δασκάλας μας—, η κυρία Δομένικα άρχισε να μας περνά όλους έναν έναν με βλέμμα διαπεραστικό — ήθελε θαρρείς να τρυπήσει το μυαλό μας· κάποτε μίλησε με φωνή τρεμάμενη, «ό,τι είναι να ρωτήσετε, ρωτήστε το τώρα...» είπε, ήτανε ολοφάνερο πως είχε ταραχτεί για τα καλά. Έγινε σιωπή τότε για ένα δύο λεπτά, κατόπιν ο Σώτερ σήκωσε το κεφάλι του, την κοίταξε καταπρόσωπο και τη ρώτησε ορθά κοφτά: «κυρία, πέστε μας, υπάρχει ή δεν υπάρχει;». Μόλις άκουσε την ερώτηση του Σώτερ, η κυρία Δομένικα έσκυψε το κεφάλι της, προσπάθησε να αρθρώσει κάποια κουβέντα που ανέβηκε στο στόμα της, μα δίστασε την τελευταία στιγμή —ίσως και να 'χε σκοπό κάποια πράγματα να μας τα πει αργότερα, όταν θα έχουμε δακρύσει έστω και μια φορά από τη θλίψη κάποιου σβησμένου δειλινού—, ωστόσο σχεδόν αμέσως κατάλαβε πως εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα δε γινόταν να μη μας μιλήσει. Τότε πήρε βαθιά ανάσα και μας ρώτησε: «Θέλετε να περπατήσουμε μαζί ως τις μαργαρίτες;».</span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" > </span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Garamond;font-size:26.6667px;" >Πράγματι, εκείνο το μουντό μεσημέρι περπατήσαμε ως τις μαργαρίτες. Ήταν ένα απόμερο ξέφωτο, εκεί όπου τέλειωνε το Μικρό Ρέμα, στη στροφή του κάτω δρόμου· ένα ξέφωτο γεμάτο με κάτασπρα λουλούδια. Στο κέντρο τους έκαιγε σαν ήλιος η κίτρινη γύρη. Τα λουλούδια αυτά —τι παράξενο— μέναν ολάνθιστα όλον το χρόνο· μόνο μια μέρα το φθινόπωρο και μια την άνοιξη μια σταγόνα ολοκόκκινο αίμα λέρωνε ανεξήγητα τα ολόλευκά τους πέταλα, κι ο Κώστας ρωτούσε πάντοτε το ίδιο, «αφού τα λουλούδια δεν έχουν αμαρτίες, γιατί ματώνουν;», ωστόσο εκείνη τη μέρα, που περπατήσαμε για πρώτη φορά ως τις μαργαρίτες μαζί με την κυρία Δομένικα, δεν ξέραμε τίποτε απ' όλα αυτά, μονάχα ξέραμε πως τα πέταλα εκείνων των λουλουδιών τα μαδάνε για κάποιο λόγο της καρδιάς, και προχωρούσαμε διστακτικοί και αμίλητοι. Κάποτε φτάσαμε στο μικρό ξέφωτο κι η δασκάλα μας κάθισε πρώτη οκλαδόν· ευθύς τη μιμηθήκαμε κι εμείς. Τότε ήταν που η κυρία Δομένικα άρχισε να μιλά, κι η γλυκύτατη φωνή της ένιωθες πως σε τύλιγε σαν μεθυστική ευωδιά: «κοιτάξτε τα λουλούδια γύρω σας...» είπε χαϊδεύοντας με την αριστερή της παλάμη το χώμα, «χαίρονται την ομορφιά, τον ήλιο, και τη βροχή δίχως να καταλαβαίνουν, βλασταίνουν και μαραίνονται ολομόναχα δίχως να νιώθουν τ' άνθισμά τους ή το χαμό τους· απλά στέκουνε τώρα κι αύριο θα ξεραθούν, θα τα σκορπίσει ο αέρας... Άραγε ποιος θα τα θυμάται;». Αυτά μας έλεγε εκείνη, κι εμείς μήτε που καταλαβαίναμε τι σχέση είχε ο Θεός με τα λουλούδια που δε θα τα θυμάται κανένας αύριο, μα ήτανε τόσο γλυκιά η φωνή της, που σε μάγευε και μόνο να την ακούς: «Οι άνθρωποι θυμούνται και καταλαβαίνουν, γι' αυτό ζουν το χαμό τους κάθε μέρα, αγαπούνε σε εκατόμβες πλημμυρισμένες στο αίμα, νοσταλγούν με σιδερένια δόντια στην καρδιά, κατανοούν το φόβο διά του φόβου, τετραγωνίζουν το θάνατο διά του θανάτου, κι όλα καταλήγουν στη μαύρη χοάνη, εκεί που σε κυκλώνει ένας εφιάλτης δίχως διέξοδο. Σε αυτή τη φρικτή χοάνη έρχεται κάποτε η ώρα που κάποιος μοιράζεται μαζί σου τον εφιάλτη και τότε το λουλούδι ανθίζει για να κελαηδήσει το κοράκι, το αφρόψαρο πηδά για να δακρύσει το λιοντάρι κι ο δήμιος τραγουδά για να γαληνέψει το πρόβατο, καθώς τότε, σαν σε τρελό πανηγύρι μες στον τρόμο, όλοι δίνουν όσα έχουν δίχως όριο: σινιάλα, χαμόγελα, ιδρώτα, λόγια, φιλιά, χάδια, αίμα, σάρκα, όρκους, την ίδια τη ζωή που πνέει στο σώμα, το αποτύπωμα του χεριού, το λαμπύρισμα των μαγεμένων ματιών, τα δάκρυα των απελπισμένων ερώτων... Αυτό νομίζω πως είναι ο Θεός, ένας κοινός εφιάλτης με όποιον βρέθηκε απέναντί σου, δίχως λογική κι ερμηνείες. Τι να σας ζωγραφίσω λοιπόν από αυτόν που σχηματίζεται με τη δική σας ανάσα; Μου μίλησαν και θα σας μιλήσουν για το Θεό που εύκολα ζωγραφίζεται μ' ένα σταυρό, μ' ένα μαστίγιο, μ' ένα μαχαίρι, για ένα Θεό που δίνει και παίρνει πίσω ό,τι έδωσε, για ένα Θεό που κρίνει και πληρώνει και θανατώνει και σημαδεύει, για το Θεό που συντρίβει τους πονηρούς όφεις, που προσφέρει το έλεος με ζυγαριά. Μην τους πιστέψετε· αν σας μιλήσουν για τούτο το Θεό, θα σας λένε ψέματα, θα σας μιλούν τα εντόσθια του στομαχιού τους κι όχι η γλώσσα τους. Γιατί ο Θεός της τελικής κρίσης είναι ένα ποτήρι με φαρμάκι... Γι' αυτό σας λέω, μην ξεραίνετε την ψυχή σας με το όνομά του· Θεός είναι να αγαπάς στο σκοτάδι έχοντας δεμένα τα μάτια σου με μαύρη κορδέλα, Θεός είναι να φιλάς στο στόμα τα πιο φαρμακερά φίδια, Θεός είναι να δακρύζεις για όσους χάθηκαν δίχως να ξέρεις τις λεπτομέρειες, να δακρύζεις για ό,τι χάθηκε, ακόμη και για τούτες τις μαργαρίτες που αύριο θα χαθούν...». Αυτά μας είπε η κυρία Δομένικα και σώπασε· ένα ύπουλο αεράκι βελόνιασε το δέρμα μας. Τότε σηκώθηκε όρθιος ο Ζήσης, που λάτρευε τόσο πολύ το Θεό ή ό,τι θεωρούσε αυτός για Θεό· από τα μάτια του κυλούσαν δάκρυα: «Πάντοτε θα δακρύζω για τις μαργαρίτες που αύριο θα χαθούν...» είπε με φωνή που έτρεμε. Κι αφού πέρασε κάμποση ώρα που μείναμε μες στη σιωπή, κι η ψύχρα του αγέρα που 'χε σηκωθεί μας λόγχιζε τα μπράτσα, είδαμε κάποτε τη δασκάλα μας να σηκώνεται αμίλητη· αμέσως σηκωθήκαμε κι εμείς κι όλοι μαζί πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το σχολείο. Μα όταν μπήκαμε στην τάξη, μας περίμενε μία έκπληξη: η λέξη «Θεός» που είχε γράψει πριν από μια ώρα στον πίνακα η κυρία Δομένικα είχε μόλις σβηστεί από φρεσκοβρεγμένο σφουγγάρι· μάλιστα στο μαύρο ξύλο είχε μείνει φανερό το ίχνος από την υγρασία του σφουγγαριού. Καθίσαμε τότε φοβισμένοι στα θρανία μας κυριευμένοι από δέος υπερκόσμιο κι ούτε ένας δεν τόλμησε να ρωτήσει ποιος είχε σβήσει εκείνη τη λέξη από το μαυροπίνακα...</span></p><p class="MsoTitle" style="margin: 0cm 155.25pt 0.0001pt 171pt; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Garamond;" ><a href="http://www.triaridis.gr/koupela/book/"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span></a></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Garamond;" ><a href="http://www.triaridis.gr/koupela/book/"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span></a></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Garamond;" ><a href="http://www.triaridis.gr/koupela/book/"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span></a></span></span></p><p class="MsoTitle" style="margin: 0cm 155.25pt 0.0001pt 171pt; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Garamond;" ><a href="http://www.triaridis.gr/koupela/book/"><b><i><span style=""><br /></span></i></b></a></span></span></p><span style=";font-family:Garamond;font-size:20pt;" ><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">θανάσης τριαρίδης * Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα</span><br /></span></span><p class="MsoTitle" style="margin: 0cm 155.25pt 0.0001pt 171pt; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Garamond;" ><a href="http://www.triaridis.gr/koupela/book/"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span></a></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Garamond;" ><a href="http://www.triaridis.gr/koupela/book/"><b><i><span style=""><br /></span></i></b></a></span></span></p><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:100%;" ><b style=""><span style="font-family:Garamond;">μέρος β </span></b><span style="font-family:Garamond;">[ο άνεμος] <b style="">*<span style=""> </span>κεφάλαιο 11^ο</b></span></span><p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 155.25pt 0.0001pt 171pt; text-align: center; color: rgb(0, 153, 0);" align="center"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-family:Garamond;"> </span></b><b style=""><span style="font-family:Garamond;"><o:p></o:p></span></b></span></p> <span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:Garamond;"><b style=""></b>^{<span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >εκδόσεις</span>}<span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" ><b style=""></b><sup style="font-weight: bold;">δήγμα</sup></span></span></span><br />για δωρεάν κατέβασμα όλα τα κείμενα του Θ.ΤΡΙΑΡΙΔΗ στην ιστοσελίδα του <span style="color: rgb(204, 0, 0);">http://www.triaridis.gr/</span><br />τον ευχαριστουμε πολυ!!!<br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);"></span> <span style="color: rgb(102, 0, 204);">φωτο Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-2484373220627950881?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-4745087018608839932010-01-01T20:38:00.004+02:002010-01-05T16:51:54.085+02:00<div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/Sz5B5gSMlnI/AAAAAAAABLE/S53KIxhaQxQ/s1600-h/%CE%A3%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A0%CE%99%CE%94%CE%99%CE%91+10dec2009+033.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/Sz5B5gSMlnI/AAAAAAAABLE/S53KIxhaQxQ/s400/%CE%A3%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A0%CE%99%CE%94%CE%99%CE%91+10dec2009+033.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421843457575261810" border="0" /></a><br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/Sz5BuFUq8EI/AAAAAAAABK8/FL7WldM8KR8/s1600-h/%CE%A3%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A0%CE%99%CE%94%CE%99%CE%91+10dec2009+010.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/Sz5BuFUq8EI/AAAAAAAABK8/FL7WldM8KR8/s400/%CE%A3%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A0%CE%99%CE%94%CE%99%CE%91+10dec2009+010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421843261359321154" border="0" /></a><br /><div style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-style: normal; font-family: serif; font-size: 16px;"><h3 style="font-weight: bold; font-size: 18.7167px;"> <a rel="nofollow" style="color: rgb(242, 152, 76);" target="_blank" href="http://xekourdisto.blogspot.com/2009/11/to.html">To ΠαΡάΠΟνο</a> </h3> <div> <span style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;"></span><div><span style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;"><a rel="nofollow" style="color: rgb(242, 152, 76);" target="_blank" href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=54">Οδυσσέας Ελύτης</a></span><br /> </div><span style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;"> </span><br /><br /><div style="font-weight: bold;"><div><span style="font-size:130%;">Εδώ στου δρόμου τα μισά<br />έφτασε η ώρα να το πω<br />άλλα είναι εκείνα που αγαπώ<br />γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.<br /></span> </div><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><div style="color: rgb(102, 102, 102);"><span style="font-size:130%;"> Στ' αληθινά στα ψεύτικα<br />το λέω και τ' ομολογώ.<br /></span><div><span style="font-size:130%;"> Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ<br />μες στη ζωή πορεύτηκα.<br /></span></div></div><div style="color: rgb(153, 51, 153);"> <span style="font-size:130%;"><br /><br />Όσο κι αν κανείς προσέχει<br />όσο κι αν το κυνηγά,<br />πάντα πάντα θα 'ναι αργά<br />δεύτερη ζωή δεν έχει.</span></div></div></div></div> <div style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-style: normal; font-family: serif; font-size: 16px; text-align: right;"><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><br /></div> <div style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-style: normal; font-family: serif; font-size: 16px; text-align: right;"><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><br /></div> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/Sz5BuFUq8EI/AAAAAAAABK8/FL7WldM8KR8/s1600-h/%CE%A3%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A0%CE%99%CE%94%CE%99%CE%91+10dec2009+010.jpg"><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:130%;" >φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-474508701860883993?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-9524455494720604042009-12-15T12:33:00.011+02:002010-01-05T18:55:29.756+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SydqvU0bi0I/AAAAAAAABKk/IawJHS1KKk4/s1600-h/%CE%95%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%A3%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SydqvU0bi0I/AAAAAAAABKk/IawJHS1KKk4/s400/%CE%95%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%A3%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415414438211324738" border="0" /></a><br /><h2 title=" Η κυρα-Μιζέρια και ο Θάνατος "><span style="font-size:85%;">Η κυρα-Μιζέρια και ο Θάνατος </span></h2> <h4><span style="font-size:85%;">Του <b>Γκαζμέντ Καπλάνι </b> gazikap@gmail. com</span></h4> <h6><span style="font-size:85%;">ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009</span></h6> <div> <span style="font-size:85%;"> <a><img src="http://www.tanea.gr/templates/default/images/print.gif" title="Εκτύπωση" /></a> <a href="http://www.tanea.gr/default.asp?pid=97&amp;ct=4&amp;nid=0&amp;artid=4551256" target="_blank"> <img src="http://www.tanea.gr/templates/default/images/send.gif" title="Αποστολή με Email" border="0" /></a> <i><a><img src="http://www.tanea.gr/templates/default/images/font-minus.gif" title="Μικρότερη Γραμματοσειρά" /></a></i> <i><a><img src="http://www.tanea.gr/templates/default/images/font-plus-inactive.gif" title="Μεγαλύτερη Γραμματοσειρά" /></a></i> </span> </div> <div style="font-size:16px;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><div><span style="font-size:85%;"><a href="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=13215572&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=800&amp;h=" title="" rel="lightbox[fotos]" target="_blank"><img src="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=13215572&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=232&amp;h=250" alt="" border="0" /></a></span></div><span style="font-size:85%;"> <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Μια φορά κι έναν καιρό, λένε, ζούσε σ΄ έναν τόπο μια γριά που τα ΄χε τα χρονάκια της. Μοναδική της συντροφιά είχε μια αχλαδιά που μεγάλωνε κοντά στην πόρτα της καλύβας της. Ο κόσμος την φώναζε “κυρα-Μιζέρια”. Τα παιδιά της γειτονιάς της πήγαιναν και την κορόιδευαν και, σαν ερχόταν η εποχή που τα αχλάδια ωρίμαζαν, ανέβαιναν στην αχλαδιά και της έκλεβαν τα φρούτα! Η γριά τα κυνηγούσε και τα μάλωνε, αλλά πού να τα βγάλει πέρα μαζί τους!.. Στο τελείωμα μιας μέρας, εκεί που η γριά καθόταν στην αυλή κάτω απ΄ την αχλαδιά της, ένας ταξιδιώτης σταμάτησε μπροστά στην καλύβα της. Την ρώτησε αν θα μπορούσε να τον φιλοξενήσει για τη νύχτα που ερχόταν. Η γριά είπε στον ταξιδιώτη: “Έλα μέσα, ξένε. Κάπου θα βρω να σου στρώσω”. Όταν ξημέρωσε κι ετοιμάστηκε να φύγει, γύρισε προς το μέρος της γριάς και της είπε: “Γριά, για το καλό που μου έκανες ζήτησέ μου οτιδήποτε θελήσεις και η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί”. Η κυρα-Μιζέρια είπε: “Έχω μονάχα μία επιθυμία. Θέλω όποιος σκαρφαλώνει πάνω στο δέντρο μου, να κολλάει και να μην μπορεί να κατέβει αν δεν του πω εγώ”... Πέρασε ο καιρός και τα αχλάδια φάνηκαν να κρέμονται απ΄ τα κλαδιά του δέντρου κι άρχισαν να βαραίνουν ωριμάζοντας. Τα παιδιά της γειτονιάς- όπως το ΄χανε συνήθειο- φάνηκαν ξανά στην αυλή της γριάς, σκαρφάλωσαν πάνω στο δέντρο, έφτασαν μέχρι την κορφή του, έκοψαν τα φρούτα μα, σαν πήγαν να κατέβουν, δεν μπορούσαν! Ύστερα από πολλά παρακάλια η γριά δέχτηκε να τα αφήσει να κατέβουν απ΄ το δέντρο, αλλά με την υπόσχεση ότι δεν θα την ξαναενοχλούσαν ποτέ πια... Κύλησαν οι μέρες κι ένα σούρουπο, εκεί που η κυρα-Μιζέρια καθόταν κάτω απ΄ την αχλαδιά της, είδε να έρχεται κάποιος ταξιδιώτης απ΄ τον δρόμο.<br /><br />Τα ποδάρια του λες και δεν πάταγαν στη γη, το ρούχο του γιομάτο τρύπες και κουρέλια, το πρόσωπό του σκοτεινό- μάτια δεν έβλεπες. Πλησίασε και στάθηκε μπροστά στην καλύβα της γριάς. Η κυρα-Μιζέρια, σαν τον είδε, τον ρώτησε: “Παιδάκι μου τίνος είσαι εσύ; Δεν σε ξέρω, τι ζητάς στα μέρη μας;”. Εκείνος αποκρίθηκε: “Γριά, είμαι ο Θάνατος και ήρθα να σε πάρω”.<br /><br />Η γριά σαν τ΄ άκουσε απάντησε: “Αχ παλικάρι μου! Να ΄ξερες πώς σε περιμένω! Μα, μήπως μπορείς να μου κάνεις μια τελευταία χάρη; Δεν σκαρφαλώνεις λιγάκι στην αχλαδιά να κόψεις κάμποσα αχλάδια για τον δρόμο να ΄χουμε να τρώμε;”. Ο Θάνατος ξεγελάστηκε και σκαρφάλωσε πάνω στο δέντρο να κόψει τα αχλάδια. Μάζεψε όσα μάζεψε, γέμισε το σακούλι του, πάει να κατέβει, μα πού! Τα χρόνια πέρασαν και δεν πέθανε κανένας πια σ΄ αυτόν τον κόσμο. Οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί, οι παπάδες, οι νεκροθάφτες άρχισαν να παραπονιούνται. Έχαναν τις δουλειές τους και πεινούσαν. Εκτός απ΄ αυτό, υπήρχαν άνθρωποι που είχαν παραγεράσει, έφτασαν στα τελευταία τους και ένιωθαν κουρασμένοι από τη ζωή. Ήταν έτοιμοι για το ταξίδι στον άλλο κόσμο και περίμεναν την ώρα του λυτρωμού. Μα πού ο Θάνατος; Ήταν κολλημένος στην αχλαδιά της γριάς! Όταν έφτασαν όλα αυτά στ΄ αυτιά της κυρα-Μιζέριας, γυρίζει και του λέει: “Θάνατε, δεν μου λες, άμα σ΄ αφήσω να κατέβεις θα μου υποσχεθείς ότι δεν θα ξανάρθεις ποτέ να με πάρεις;”. Το σκέφτηκε καλά ο Θάνατος. Είδε και τη δουλειά που είχε μαζευτεί, τι να κάνει; “Μια ψυχή λιγότερη τι αξία έχει; Μια παλιόγρια είναι του λόγου της”, σκέφτηκε... Από τότε ο Θάνατος έρχεται και φεύγει σε τούτο τον κόσμο και κάθε φορά παίρνει πλούσιους, παίρνει φτωχούς, παίρνει άντρες και παίρνει γυναίκες, καμιά φορά ξεχνιέται και παίρνει και παιδιά, παίρνει χοντρούς και παίρνει και αδύνατους. Μα η κυρα-Μιζέρια από τότε, λένε, μένει για πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους...».</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ΥΓ:Παραμύθι από το Πουέρτο Ρίκο, ένα από τα δώδεκα παραμύθια ενός καταπληκτικού ημερολογίου με τίτλο «Λαϊκά παραμύθια από τις άκρες του κόσμου» (Εκδ. Α/συνέχεια), τα οποία επιμελείται ο Δημήτρης Προύσαλης. Ένα ιδανικό δώρο για τον εαυτό σας και τους φίλους σας.</span><br /><br /><a href="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=13215577&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=800" rel="lightbox[fotos]" title="" target="_blank"><img src="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=13215577&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=200" align="left" border="0" hspace="5" vspace="5" /></a></span> <blockquote> <span style="font-size:85%;"><span>LΙΝΚ: </span></span> </blockquote><blockquote><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;">● <a href="http://gazikapllani.blogspot.com/" target="_blank">http://gazikapllani.blogspot.<wbr>com</a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><br /></span></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-952445549472060404?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-16128653554347129772009-12-11T22:07:00.003+02:002009-12-13T12:56:48.368+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KbAFRwFLWhQ/SuGa8Tj2VUI/AAAAAAAAAJQ/SYRh6YHlFBI/s1600-h/for-PHOTOSHOP+%283279%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KbAFRwFLWhQ/SuGa8Tj2VUI/AAAAAAAAAJQ/SYRh6YHlFBI/s400/for-PHOTOSHOP+%283279%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395764189400028482" border="0" /></a><br /><p><span style="font-size:130%;"> <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Νομίζω ότι όταν γεννήθηκα, δεν γεννήθηκα ολόκληρη. Ενα μέρος μου φράκαρε μέσα στη μήτρα, σφήνωσε στα τοιχώματά της και αρνιόταν να γεννηθεί. </span></span></p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> Μπορεί και να το κράτησε η μαμά μέσα της για να τη ζεσταίνει, αλλά όταν μεγαλώσω θα της το πάρω. Δεν θα της το επιστρέψω ποτέ. Εκείνη δεν με έδιωξε απ' το σώμα της παριστάνοντας τον Θεό; </span></p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> Θυμάμαι ακόμα τις σαπουνάδες που γλιστρούσαν στο σώμα μου καθώς κολυμπούσα. Ερχόμουν κατά συρροή. Τα νερά του ποταμού ήταν κίτρινα και χύνονταν μέσα μου. Γύρω γύρω είχε μουσική -για όχθες. Κάποιος με έσπρωχνε να βγω. Βγήκα. Ηταν η τελευταία μέρα που ήμουν ελεύθερη: Η μέρα που γεννήθηκα. </span></p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> Εξω έκανε κρύο. Βγαίνοντας απ' το σπίτι, η θάλασσα έλειπε. Τα όστρακα, οι χρωματιστές πεταλίδες, τα κίτρινα νερά, η μαγεία του βυθού, είχαν εξαφανιστεί. Δεν είχα πια τίποτε να πω, μόνο να θυμάμαι· κι όμως, μόλις άρχιζα να μαθαίνω να μιλώ. Στην αρχή με κραυγές· απελπισίας. Μετά με πραγματικές λέξεις, που απεδείχθη ότι δεν ήταν καθόλου πραγματικές. Ετσι, επέστρεψα ξανά στις κραυγές μου. Εβλεπα το άγαλμα του εαυτού μου στημένο· σε έναν σταθμό, σε ένα σχολείο, σε ένα σπίτι, σε ένα επάγγελμα, σε έναν έρωτα, σε μια ζωή. Γιατί έπρεπε να περάσω από τόσους θανάτους; </span></p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> Οι Ινδιάνοι λένε ότι η ποίηση συμβαίνει όταν ένα ρήμα, ένα ουσιαστικό κι ένα επίθετο συναντιούνται για πρώτη φορά. Η ερώτηση δεν είναι αν σου αρέσει, αλλά αν την αντέχεις. Η συντριβή είναι δεδομένη. Θα ήθελα να κατασκευάζω τα πράγματα, αλλά εδώ έξω ήταν αδύνατον. Πάτησα, λοιπόν, πάνω στη σκιά μου και ανέβηκα σ' έναν βράχο. Μάζεψα τους ήλιους που βρήκα, τους έκανα κέικ. Γύρω γύρω στόλισα φως. Το φως περπατούσε ξυπόλυτο πάνω στην τούρτα. Οι πατούσες του ήταν ξεβαμμένες. Το ίδιο και οι δικές μου. Η πρώτη μου ποιητική προσπάθεια ήταν στη διαπασών. </span></p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> Τώρα θέλω να επιστρέψω και δεν μπορώ. Σ' αυτό που έζησε απ' τη βροχή. Πόσο τοις εκατό σκουριά, πόσο τοις εκατό χαμόγελο; Το ουράνιο τόξο έχει πηδήξει απ' το μπαλκόνι. Η σπηλιά με τα κίτρινα νερά και τις χρωματιστές πεταλίδες έχει γκρεμιστεί. Ο,τι έκανα, δεν το έκανα εγώ. Το έκαναν οι άλλοι, για τους οποίους δεν ευθύνομαι. Ομως, βαρύνομαι. Σχεδόν αποκλειστικά. </span></p> <div><span style="font-size:130%;"> Σταύρος Σταυρόπουλος<br /><br /></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:85%;" ><a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&amp;id=111074">(Στη χώρα των θανάτων | Άρθρα και Στήλες | Από την Ελευθεροτυπία</a><br /></span><h2 style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;">Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009)</span></h2><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ)</span><br /><br /><br /><h2><small><br /></small> </h2><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-1612865355434712977?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-671891715649591282009-10-23T11:18:00.007+03:002009-12-14T15:55:55.857+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SuFwHxve9jI/AAAAAAAABJk/9sA1Hy1KFGM/s1600-h/DSC05004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SuFwHxve9jI/AAAAAAAABJk/9sA1Hy1KFGM/s400/DSC05004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395717107480458802" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;">Πριν λίγα χρόνια</span> είχα έναν φίλο που πέθανε η μάνα του απότομα, από καρδιά. Ήταν περίεργο παιδί και δεν έκλαψε καθόλου, ούτε με το πρώτο σοκ, ούτε μετά- στις εκκλησίες και στους τάφους. Ήταν κλειστός σαν πέτρα, γιατί την αγαπούσε πολύ.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">Το βράδυ που έφυγαν οι επισκέπτες</span> από το σπίτι (σχεδόν τους έδιωξε), εξαντλημένος άνοιξε το ψυγείο. Σε ένα τάπερ βρήκε γεμιστά. Τα είχε μαγειρέψει η μάνα του μια μέρα πριν πεθάνει.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">Έκατσε στο τραπέζι, μόνος,</span> και σαν υπνωτισμένος άρχισε να τρώει. Ένιωσε κάτι υπόκωφο και βίαιο να του ξεθεμελιώνει τα σπλάχνα:η οικειότητα αυτής της γεύσης. Το ρύζι, η ντομάτα, το συγκεκριμένο λάδι, ο συγκεκριμένος άνηθος- αυτό το παζλ που ανήκε αποκλειστικά στη μάνα του΄ έτσι όπως όλοι έχουμε μύτες και</span><span style="font-size:130%;"> μάγουλα,αλλά ο καθένας μας είναι μοναδικός.</span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">Τότε μόνο τον πήραν τα κλάματα.</span> Έκλαιγε και έτρωγε, σιγά σιγά,για να μην τελειώσουν γρήγορα τα γεμιστά του. Ήξερε ότι δεν θα ξαναβρεί αυτήν τη γεύση ποτέ, πουθενά</span> (όσο κι αν την αναζητάει, ασυνείδητα, σε μαγαζιά, ταβέρνες, φάνσι ρεστοράν...)...<br /><br />από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο<br />LiFO 15-21.10.2009 EDITORIAL<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">φωτο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-67189171564959128?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-74201538487945581762009-04-06T16:15:00.001+03:002009-12-14T15:57:08.738+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SdoG5zRbkJI/AAAAAAAABJU/IU3iPy8EdoU/s1600-h/XENAKIS+1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SdoG5zRbkJI/AAAAAAAABJU/IU3iPy8EdoU/s400/XENAKIS+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321573499777290386" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" >Είχα χάσει ολόκληρες μέρες φωνάζοντας, χτυπώνταςτο κεφάλι μου στον τοίχο με λύσσα...ανίσχυρη:Αυτό που θα έπρεπε να είχα κάνει ήταν να τον αγκαλιάσω</span>.<br /><br /><br /> <span style="font-style: italic; color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" >Άραγε το σώμα διαθέτει κρυφές δυνάμεις, που του επιτρέπουν να περνάει τέτοιες μέρες; Δεν έκλαψα. Ακόμα δεν έχω κλάψει. Ξέρω πως είναι νεκρός. Δεν τον περιμένω πια. Όταν η πόρτα της πολυκατοικίας χτυπάει μέσα στη νύχτα, ξέρω πως δεν είναι αυτός. Δεν περιμένω ν’ ακούσω τα κλειδιά του στην κλειδαριά. Ποτέ δε θα μου ξαναπεί; «Πες μου κάτι αστείο». Κι εγώ δε θα ξαναγκρινιάξω, δε θα ξανακλαψουρίσω, ούτε θα ξαναγελάσω, παρά μόνο με κάποιον ή κάποια που ξέρει να γελάει, να δίνει έξυπνες απαντήσεις. Σαν τον Ιάνη. Ξέρω πως αυτό είναι παιχνίδι για δύο, για τρεις, όχι για έναν.</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ ΞΕΝΑΚΗ</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;">"Κοίτα πως έκλεισαν οι δρόμοι μας"</span> εκδοσεις:ΠΑΤΑΚΗΣ<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-7420153848794558176?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-25192629309955141142008-10-30T14:23:00.000+02:002009-04-06T17:17:56.179+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmnikM4a_I/AAAAAAAAAy0/Tqk6bCWI2FQ/s1600-h/about...KOSTAS+02+%2855%29a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262921851834231794" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 400px; height: 300px;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmnikM4a_I/AAAAAAAAAy0/Tqk6bCWI2FQ/s400/about...KOSTAS+02+%2855%29a.jpg" border="0" /></a> <em><span style="font-size:180%;">Ο θάνατος θα 'ρθει και θα' χει τα μάτια σου-</span></em><br /><em><span style="font-size:180%;">αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει</span></em><br /><em><span style="font-size:180%;">απ'το πρωί ως το βράδυ,άγρυπνος,</span></em><br /><em><span style="font-size:180%;">κρυφός, σαν μια παλιά τύψη</span></em><br /><em><span style="font-size:180%;">ή μια παράλογη συνήθεια.</span></em><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ</span><br /><br />(μεταφρ:Σωτήρης Τριβιζάς<br />εκδόσεις:Καστανιώτη)<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-2519262930995514114?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-26121545101590693452008-10-30T12:02:00.000+02:002009-04-06T17:22:01.297+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmGnxevPzI/AAAAAAAAAyU/vgKQcwW3qnw/s1600-h/about+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262885657414418226" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 400px; height: 300px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmGnxevPzI/AAAAAAAAAyU/vgKQcwW3qnw/s400/about+1.jpg" border="0" /></a><br /><div><em><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Αν ήταν Δευτέρα θα το καταλάβαινα<br />αλλά Σάββατο;<br />Είναι δυνατόν να μη μ' αγαπάς Σάββατο;</span> </span></em></div><em><span style="font-size:180%;"><div><br /></div>(η θλίψη του σώματος ΣΤΕΛΛΑΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ) <div style="font-family: arial;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >(φωτο Κ.ΜΠΑΡΑΣ)</span></div></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-2612154510159069345?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-80888549559640739422008-10-30T11:29:00.001+02:002009-12-11T22:09:38.029+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmJ57BMizI/AAAAAAAAAyk/Z93usjUOQb4/s1600-h/about+1+%281%29.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262889267747392306" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 400px; height: 300px;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmJ57BMizI/AAAAAAAAAyk/Z93usjUOQb4/s400/about+1+%281%29.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmJIAOPmzI/AAAAAAAAAyc/AyqDg9LY-qw/s1600-h/about+1+%281%29.jpg"></a><br /><br /><div><em><span style="color: rgb(51, 0, 0);font-size:130%;" >Να μη σας εμποδίζω,είπε.Και άλλαξε όνειρο.Με τα χρόνια,είπε,με τα χρόνια αισθάνομαι ένα χνούδι στην ψυχή μου.Όταν φυσάει θέλω να φεύγω.Στην άπνοια απλώς λέω ψέματα......<br />Παλιά,είπε,κάποιος αγάπησε το γέλιο μου.Του το'δωσα όλο. </span></em><br /><br /><br /><em><span style="color: rgb(51, 0, 0);font-size:130%;" ><br /></span></em><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:180%;" >Τα λέγαμε πότε πότε.Εσύ με τη σιωπή εγώ με το θυμό...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Μεγάλη Εβδομάδα</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-size:130%;" >Δευτέρα<br /></span><span style="font-size:130%;"><em><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Χρόνια μετά</span></em><br /></span><strong><span style="font-size:180%;">Σώμα-τέφρα<br />Μνήμη λεηλασίας.</span></strong><br />............................................................................................................................................<br />.............................................................................................................................................<br />.............................................................................................................................................<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:180%;">Κυριακή </span></span><br /></span><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 102, 102);">Σημασία έχει να είναι Κυριακή...</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);"> </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 153, 51);"><br /></span>Επίλογος<br /><span style="font-size:180%;"></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-size:180%;">Είμαστε τα βράδια μας </span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Κι εκείνο το γλυκό κίτρινο<br />Που φωτίζει τους έρωτές μας<br />Και που μπορεί να είναι απλώς</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-size:180%;" >Η τρέλα που έρχεται.</span><br />(αποσπάσματα από τη συλλογή <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" >η θλιψη του σώματος</span><br />της ΣΤέΛΛΑΣ ΒΛΑΧΟΓΙάΝΝΗ)<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">φωτο Κ.ΜΠΑΡΑΣ</span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-8088854955964073942?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-85080484006335611322008-10-09T21:09:00.007+03:002009-12-14T16:00:15.892+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SyZDSDNzN-I/AAAAAAAABKM/wczEjQbBEUc/s1600-h/%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%91.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SyZDSDNzN-I/AAAAAAAABKM/wczEjQbBEUc/s400/%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%91.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415089579339495394" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">Άραγε ακούς αυτή τη σιωπή;</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">όλα γράφτηκαν από σένα,απ' αυτό το σώμα που έχεις.</span><br /></span><br /><span style="font-style: italic;">σιωπή,κι ύστερα.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">Δεν αντέχω τη συνέχειά σου.</span><br /></span><br />Μ.ΝΤΥΡΑΣ<br /><br /><br /> <span style="color: rgb(0, 153, 0);">φωτο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-8508048400633561132?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-73279826985374206852008-10-05T18:16:00.000+03:002009-04-06T17:17:31.882+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmENmBKIsI/AAAAAAAAAyM/dLlRF7rpdHg/s1600-h/PROMO1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262883008637706946" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 400px; height: 300px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SQmENmBKIsI/AAAAAAAAAyM/dLlRF7rpdHg/s400/PROMO1.jpg" border="0" /></a> <strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Δεν ξέρω τι συμβαίνει με το πρόσωπό σου</span><br /></span></em></strong><div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><strong><em>Δεν αντέχω να το κοιτάζω<br /></em></strong></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><strong><em>Δεν είσαι πια μέσα στο πρόσωπό σου Τα μάτια σου δεν είναι πια τα δικά σου μάτια </em></strong></span></span></span></div><div><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><strong><em>είναι</em></strong></span><br /></span><br /><br /><br /></span><strong><em><br /></em></strong>(<span style="font-weight: bold;">JON FOSSE</span> <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">παραλλαγές θανάτου</span><br />μετάφρ:Κατερίνα Σαρροπούλου εκδόσεις ΑΓΡΑ)<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">(φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ)<br /></span><br /></div><div><br /><div><br /><div><br /><div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-7327982698537420685?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6005858598628629199.post-20629170012982541792008-09-30T20:00:00.001+03:002009-12-14T15:59:48.758+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SOj6SM9kNXI/AAAAAAAAAvw/LW214LkPYA4/s1600-h/about_1_%2840%29.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253724155951723890" style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SOj6SM9kNXI/AAAAAAAAAvw/LW214LkPYA4/s400/about_1_%2840%29.jpg" border="0" /></a><br /><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SOJiaJfXjVI/AAAAAAAAAuc/-Ki3PFvgOp0/s1600-h/about+1+%2840%29.jpg"></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(51, 0, 153);"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SOJbe2kc_aI/AAAAAAAAAuU/XaJhZrkB3ig/s1600-h/about+1.jpg">Δευτέρα 24 Ιουλίου.</a><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Ελάτε να μ'αγαπήσετε.</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Ελάτε.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">'Ελα μέσα σ'αυτό το λευκό χαρτί.</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Μαζί μου.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Σου δίνω το δέρμα μου.</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Έλα.</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Γρήγορα.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Πές μου αντίο.</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Αυτό φτάνει.</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Δεν ξέρω πια τίποτε για σένα.</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 0, 153);"><br /></span><div style="color: rgb(51, 0, 153); font-style: italic; text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >Φεύγω με τα φύκια.</span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(51, 0, 153);">Έλα μαζί μου.</span><br /><br />(<span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic;">Μ.ΝΤΥΡΑΣ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ</span><br />μεταφρ:ΕΥΡΙΔΙΚΗ ΤΡΙΣΟΝ-ΜΙΛΣΑΝΗ εκδ:εξάντας) <span style="color: rgb(0, 153, 0);"><br />(φωτο:Κ.ΜΠΑΡΑΣ)</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_B7wJWwjtqhM/SOJbe2kc_aI/AAAAAAAAAuU/XaJhZrkB3ig/s1600-h/about+1.jpg"><span style="font-style: italic;"></span></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6005858598628629199-2062917001298254179?l=kollektivartact.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣhttp://www.blogger.com/profile/08295512575186461447noreply@blogger.com0